Reflection by Bora
ฝูงผีเสื้อสีขาวร่อนบินขึ้นลงเป็นวงเหนือหาดทราย
สายลมประคับประคองรองรับ
ฉันจับตาเฝ้ามอง
ปีกน้อยขาวโพลน โชนอยู่ในแสงทองยามโพล้เพล้ขณะตะวันลา
ท้องทะเลสีฟ้า ฉากหลังเวิ้งว้างกว้างใหญ่
ทันใดสายลมคล้ายวูบหาย ริ้วรายสายผีเสื้อไร้ปีกร่อนลงน้ำ
ตัวแล้วตัวเล่า
ฉันออกวิ่ง !
ผีเสื้อขาวลอยเป็นแพ ฉันจะนำไปวางไว้ในที่กำบัง
รอปีกแห้ง รอเรี่ยวแรงโผบินกลับรังรวง
สองมือช้อนตัก
คลื่นหนาสาดซัด ผีเสื้อที่เหลือกระจัดกระจาย
หายสูญสิ้นไป
ในท้องทะเล
ฉันก้มมองผีเสื้อในอุ้งมือ
คือชิ้นกระดาษชิ้นเล็กชิ้นน้อย
รอยหมึกเลือนราง จางหายละลายไปในสายน้ำ
เติมสีน้ำเงินให้ท้องทะเล
อาจเติมความเค็มด้วยหยดน้ำตาคนเขียน
คนที่ฉีกมัน
เขาไม่ได้ฉีกกระดาษ เขาฉีกตัวหนังสือ
ผีเสื้อตายแล้ว
ผีเสื้อตายแล้ว
เหลียวมองรอบกาย
มองเม็ดทราย
ฉันจะทำอะไรได้บ้าง
... ไม่ได้เลย.
*
