Home Photo

Home Photo
Happy New Year 2019

สวัสดีปีใหม่ค่ะ
กว่าจะมาสวัสดีได้ก็ผ่านไปถึง 15 วันแล้ว
เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
แต่เราก็ยังมีอีก 11 เดือนครึ่งที่เหลืออยู่ให้ได้ทำอะไร ๆอย่างที่ใจปรารถนา
ขอส่งความรู้สึกดี ๆ ส่งแรงกายและแรงใจ และความเบิกบานเป็นสุขถึงเพื่อนอ่านทุกคนค่ะ

ลงภาพวาดหมายเลข 5 ซึ่งเป็นภาพเล็กหรือภาพลองวาดในกระทู้ "บทกวีบนแคนวาส"แล้วนะคะ

จัสมิน
15 มกราคม 2562


แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ Think A Thought แสดงบทความทั้งหมด
แสดงบทความที่มีป้ายกำกับ Think A Thought แสดงบทความทั้งหมด

4.12.55

ติด / Locked in or Locked Out




เขาเดินเข้าไปในความอึกทึก เพื่อความอึกทึกที่ยิ่งกว่า
เพื่อจะพบว่าความอึกทึกที่แสวงหา
ไม่ได้เติมเต็มความเงียบ

เธอเดินเข้าไปในความเงียบ เพื่อความเงียบที่ยิ่งกว่า
เพื่อจะพบว่า ความเงียบที่ปรารถนา
ไม่ได้ลดทอนความอึกทึก

เขาและเธออาจสลับที่กัน
ทั้งสองแสวงหาสิ่งตรงกันข้าม
ทั้งสองต้องผิดหวัง

*

การติดอยู่ข้างนอกโดยไม่อาจเข้าไปข้างใน
หรือ
การติดอยู่ข้างในโดยไม่อาจออกไปข้างนอก
อะไรจะแย่ยิ่งกว่ากัน

"การติดอยู่ข้างในนั้นแย่กว่า" 
เวอร์จิเนีย วูล์ฟ นักเขียนผู้แปลกแยกในยุคของเธอกล่าวไว้

ข้างนอกและข้างใน
ที่ใดเล่าจะปลดปล่อยให้พ้นจากความรู้สึกติดกับ


ฉันมอง ฉันเห็น ฉันพบเจอ
การออกไปจากสิ่งหนึ่งคือการเข้าไปในอีกสิ่งหนึ่ง
โลกเต็มไปด้วยกรงขังและขอบเขตจำกัด
คนรับเข้ามาเป็นของตนเอง ด้วยตนเอง


*

โอ เปล่า
ฉันไม่ได้เปิดประเด็นเรื่องการติดอยู่ข้างในหรือข้างนอกหรอก
ก็แค่ความคิดที่ผ่านเข้ามาเท่านั้น
อันที่จริง ถ้าจะเรียกว่าบทสนทนา
มันก็คงเป็นได้เพียงการพูดจาล่องลอยไร้ความหมาย
ของคนที่ไม่แน่ใจว่าตนเองติดอยู่ข้างในหรือข้างนอก
ดังนั้น ขออย่าได้ใส่ใจเลย
ปล่อยฉันให้ทำความเข้าใจกับมันด้วยตนเองเถิด


*



30.7.54

คำปลอบโยนจากยามเช้า A Morning Solace

Morning Solace




ฝันร้ายหายไปเป็นปีจนถึงคืนนั้น
คืนนั้นฉันฝันร้าย
ไม่อาจหยุดร้องไห้แม้เมื่อลืมตาตื่น
ทะเลสาบสีน้ำเงินแสนงาม
ยังตรึงตา

*

ผ่านม่านน้ำตา นอกม่านหน้าต่าง
พู่กันที่มองไม่เห็นกำลังระบายสีแสงเช้าบนท้องฟ้า
แสงอ่อนอ้อนวอนคล้ายเสียงแม่ผู้ล่วงลับ
ออกมาเสียจากความกลัว จากห้องมืดมัวเย็นเยียบนั่นเถิด

*

แสงเช้าเย็นๆต้องผิวกาย กระนั้นละลายความหนาวเหน็บ
วงแขนเขียวใบไม้ อ้อมโอบสวนน้อยดึงดูดให้ก้าวย่างไปบนทางโรยกรวด
ม่วงเช้าเตี้ยเรี่ยดินคืบเข้ามาวางต้น
ผ่านเดือนปีจะกลายเป็นผ้าห่มคลุมกรวดหิน
จากเมล็ดพลัดหลงเพียงหนึ่งเมล็ดที่สายลมพัดพามาวางไว้
ขณะนี้สีม่วงฟ้าดอกม่วงเช้ากระจ่างทั่วผืนหญ้าใต้แดดจาง

ดอกไม้ที่พระผู้สร้างไม่ได้มอบจิตวิญญาณ มีตัวตนด้วยความงามเรียบง่าย แพร่ขยายเพราะได้ชีวิต

หากจิตวิญญาณเจ็บป่วยด้วยฝันร้าย จนขวัญกระจายหนีหายไร้ทิศ
ชีวิตจะผลักดันให้ก้าวเดิน

*

ฉันเงี่ยหูฟังความเงียบ
ไร้สรรพสำเนียงใด
ไม่มีเสียงกระทบกันดังป๊อกแป๊กของฝักคูน
ไม่มีเสียงกรุ๋งกริ๋งจากโมบายสายลม
ไม่มีเพลงใบไม้จากต้นไผ่
ไม่มีเสียงใดเลย
เสียงหายไปเพราะไร้สายลม

ท่ามกลางความ'ไม่'ว่างเปล่าอันสงบสงัด
ฉันหลับตา
ฝันร้ายหลอกหลอน ฉันเปิดประตูความจำเข้าไปจ้องมอง
ความกลัวค่อยๆเลือนราง ไม่นานจะลบเลือน

*

เสียงนก!
ฉันลืมตาแหงนหาหนึ่งความแน่นอนของยามเช้าอย่างปิติ
ชีวิตบอกให้พวกนกออกบิน
เช่นเดียวกัน
ฉันออกเดิน


มีไม่กี่อย่างหรอกที่อยากทำแล้วไม่ได้ทำ


*
ม่วงเช้าเต่งตูมบานแล้วในแสงจ้า แม้ต้นเหนือกรวดหิน
ใช่เทนเนสซี่ วิลเลี่ยมส์ไหมนะกล่าวไว้
"ไวโอเล็ตบนภูเขาทำให้หินกระเทาะ"
ไม้ต้นเล็กๆ

ม่วงเช้าของฉันทำให้หินเหมือนกลายเป็นดินเพราะการเติบโตของเธอ



ขวัญเอย.


my morning violet



*




28.3.54

With Pen In Hand


“มีใครไม่เคยเบื่อตัวเองบ้าง” เพื่อนสนิทอยากให้เขียนถึงประเด็นนี้ ฉันไม่อาจให้คำตอบแทนคนอื่นๆได้ ทำได้เพียงตั้งคำถามคนรอบตัว กลุ่มตัวอย่างที่เล็กมากเมื่อเทียบกับจำนวนประชากรโลก ฉันเตรียมคำถามสั้นๆไว้สามคำถาม

1. เคยพูดว่า’เบื่อ’ไหม? ทุกคนที่ฉันถามตอบว่า’เคย’

2. ถ้าเคย จริงจังและหมายความอย่างนั้นหรือไม่?

ใช่ แม้บางครั้งไม่เชิง คำว่า”เบื่อ”เป็นคำพูดง่ายๆ แต่ถึงพูดง่าย พวกเขาก็หมายความว่า เบื่อ !

3. ถ้าใช่ ทำไม? คำตอบคือ ต้องการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้น

คนเราย่อมแสวงหาวิถึทางที่ดีกว่าในการทำงาน “สิ่งดีที่สุด ย่อมหยุดอยู่กับที่” เมื่อเร็วๆนี้ ได้ฟังบทสัมภาษณ์ของนักดนตรีเพอร์คัสชั่นวงแซนตาน่า เขากล่าวว่า "อย่าคิดว่าคุณแน่ที่สุด มันหยุดการพัฒนาและที่นั่นคุณจะโดดเดี่ยว ความสำเร็จเกิดจากการฝึกฝน ทำงานศิลปะด้วยจังหวะเต้นของหัวใจ ส่งอารมณ์ความรู้สึกสู่ผู้เสพย์ศิลปะของคุณ"

เมื่อเบื่อความซ้ำซากจำเจของงานที่ทำ ใช้เวลาอยู่กับความเงียบ พูดจากับตนเอง แสวงหาความรู้จากหนังสือ จากผู้รู้จริง ถ่ายทอดความกังวลกับคนใกล้ที่คัดสรรค์แล้ว คนที่พร้อมรับฟัง แนะนำ ให้ทางออกอย่างเข้าใจ ปลอบโยน ให้กำลังใจ ไม่บั่นทอน ไม่เยินยอจนคุณหยุดอยู่กับที่

เมื่อใครสักคนพูดว่าเบื่อเพราะอยากทำงานให้ดีขึ้น หมายความว่าเขาคนนั้นกำลังหาทาง แต่ยังไม่พบเจอวิธีหรือทางออก หรือพบแล้วแต่ยังไม่แน่ใจ ทั้งหมดนี้คือความต้องการเปลี่ยนแปลงไปในทางที่ดีขึ้นทั้งสิ้น การเปลี่ยนแปลงอาจนำสู่การค้นพบใหม่ การเปลี่ยนแปลงอาจไม่ได้ผล การเปลี่ยนแปลงอาจถูกเปลี่ยนแปลงอีกครั้งและอีกครั้ง เชื่อเถอะว่านั่นเป็นสัญญาณที่ดี การเปลี่ยนแปลงบ่งชี้ถึงการไม่หยุดอยู่กับที่ วัดไม่ได้ด้วยจำนวนเงิน แต่เป็นคุณค่าทางความรู้สึกที่มีต่อตน บ่งบอกการให้คุณค่าตนเองอย่างแท้จริง

*

21.3.54

เมื่อฉันเห็นขนนก When I Saw A Feather



เป็นเพราะเราไม่อาจลอยตัวได้ด้วยตัวของเราเอง
สิ่งที่ลอยตัวได้จึงสร้างความอัศจรรย์ใจให้เรามาตั้งแต่เด็ก
ขนนก กลีบดอกไม้ ใบไม้ ปุยเกสรที่พาเมล็ดพันธุ์เล็กๆไปหาแหล่งกำเนิดบนผืนดิน
รวมถึงสิ่งลอยตัวได้ที่มนุษย์สร้างขึ้น ลูกโป่ง โคมลอย บัลลูน เครื่องบิน
ถึงเราลอยตัวไม่ได้แต่เรามีความคิดและจินตนาการเสรี การเดินทางทางความคิดไม่มีขอบเขตจำกัด
แรงบันดาลใจทางความคิดและจินตนาการเกิดขึ้นได้ทั้งทางตรงด้วยตัวเอง และทางอ้อมผ่านคนอื่นหรือสิ่งอื่น

ความคิดและจินตนาการ ก่อเกิดงานศิลปะวิทยาการทุกสาขา
วรรณกรรม ภาพวาด ดนตรี สถาปัตยกรรม และสิ่งประดิษฐ์นับไม่ถ้วน
สิ่งประดิษฐ์ที่ก่อนหน้าถูกเรียกว่าความฝัน
แต่ละหนึ่งความฝันของคนแม้เพียงหนึ่งคน ที่ต่อมากลายเป็นความจริงของโลก

ความคิดและจินตนาการ บ่อยครั้งถูกเรียกรวมๆว่าความฝัน เพราะยังไม่มีรูปธรรมที่จับต้องได้
ความฝันจึงถูกตัดขาดออกจากความจริงโดยสิ้นเชิง
พันธนาการนามธรรมในยุคสมัยของข้อเท็จจริงและความจริง

ความคิดและจินตนาการทำให้เราแตกต่างจากสิ่งมีชีวิตอื่น
หลากหลายความฝันในอดีต กลายเป็นความจริงของปัจจุบัน
และแน่นอนว่าหลากหลายความฝันในปัจจุบัน จะกลายเป็นความจริงในอนาคต
ดังนั้น โปรดอย่ากั้นขวางความคิดและจินตนาการใคร โดยเฉพาะตนเอง
ความคิดและจินตนาการนี่แล้วที่จะนำสู่บางความจริงที่น่าชื่นชม ในวันพรุ่ง

นักคิด นักจินตนาการ หรือนักฝัน แท้จริงไม่ใส่ใจหรอกว่าถูกเรียกด้วยนามใด
กิ่งก้านแห่งจินตนาการเกิดจากต้นฝัน หรือในคำที่กลับกัน
ตราบเท่าที่ต้นไม้นั้นหยั่งรากลึกในดิน
ได้รับน้ำ อาหาร และแสงแดด จากคนฝันผู้เต็มเปี่ยมจินตนาการ
หากเขาโชคดี เขาจะถูกรายล้อมด้วยผู้คนที่เชื่อมั่นในฝันเดียวกัน
และถ้าไม่มี เขาควรสร้างมันขึ้นด้วยการสร้างโอกาสและบทพิสูจน์

“ความฝัน จริงยิ่งกว่าความจริง ความฝันใกล้ชิดตัวตนกว่าความจริง”
เกียว ซินเจียน นักเขียนรางวัลโนเบลทางวรรณกรรมปีสองพัน กล่าวไว้

เป็นเช่นนั้น ...
ขณะทำหน้าที่ เก็บฝันกับตนไว้ให้ดี
หากปล่อยฝันห่างไกล ฝันอาจเปลี่ยนไป
เป็นได้เพียงฝันกลางวัน

บางความจริงจากบางความฝันก่อนเก่า เรียงรายเข้ามายืนยัน
บางความฝันดั้งเดิมกลายเป็นจริง
บางความฝันที่ยังเป็นความฝัน ไม่เคยเปลี่ยนไป
และยังเฝ้ารอเวลา



*

25.9.53

หายใจ Breath

ว
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
.
"

Red Autumn


สูดลมเช้าเสียให้เต็มอก ชื่นหอมวันใหม่เสียให้เต็มตื้น

ยามเช้าหรืออาจยืดเยื้อรอฟื้นตื่นจากค่ำคืนดื่นดึกมืดดำ
.
ครอบงำวิหคเสรีไว้ในกรงกรอบของความควรจะเป็น
.
.
.
เผยดวงตาเถิด แล้วเธอจักเห็นแสงอุษาส่องลอดม่านหน้าต่าง
.
จากนั้นเปิดประตูสู่ความโล่งกว้าง เวิ้งว้างผืนฟ้าผืนดิน
.
เติมหวังลงในความโหวงเหวงแหว่งวิ่นของความขาด
.
.
ใดหรือตามติดดั่งมิตรชิดใกล้

สัจธรรม
.
สรรพอารมณ์ เกิดแล้วดับ ดับแล้วเกิด
.
ความเป็นจริงอยู่กับเราตลอดเวลา
.
เราจึงโหยหาความฝัน
.
ลมหายใจของจิตวิญญาณ
.
.
เปิดประตูกรง ทลายกรงกรอบเสียเถิด
.
ปลดปล่อย เพื่อให้วิหคใจได้กางปีกบินไกลภายใต้ท้องฟ้าเปลี่ยนสี

ความคิดและจินตนาการ
.

สูดลมบนเสียให้ชุ่มใจ
.
สร้างความจริงใหม่ ๆ ให้โลกของตนเอง
.
ด้วยความฝัน


* .
.
Reality is for people who can't make their own world.
ความจริงมีไว้สำหรับคนที่ไม่สามารถสร้างโลกของตนเอง
.
.
...

22.3.53

รอยแตกบนผิวเวลา


.
.
.
.
.
.
.
.
.
ฉันเห็นรอยแตกนี้… เมื่อต้นคืนคืบคลานสู่ปลายวัน
คืนวันค่อย ๆ บรรจบ...เหลื่อมซ้อน
เกิดคำถาม...
ความมืดอุดรอยต่อเวลาได้หรือ
และความสว่างเล่า อุดรอยแตกนั้นได้ไหม
.
หากมายาถูกห่อหุ้มด้วยพื้นผิวที่มีอยู่จริง จะยังคงเป็นมายาอยู่หรือไม่
หรือจากลวงตา มันได้กลายเป็นจริงไปแล้ว ?
.
ระหว่างรอยแตกบนผิวเวลานี้
มนุษย์หลายเผ่าพันธุ์ดำดิ่งสู่ห้วงแห่งสนธยากาล อย่างสันโดษ
...เพื่อค้นหาตัวตน...เพื่อค้นพบคำตอบ...
.
ค้นหา...ค้นพบ...เพื่ออะไร
เพื่อขายวิญญาณต่อคำตอบอันกำหนดได้แล้ว
หรือเพื่อยิ่งใหญ่แห่งตัวตน...
เพื่อผลงานอมตะ หรือเพื่ออ่อนน้อมถ่อมตน
เพื่อเหนือกว่า เพื่อเท่าเทียม หรือต่ำด้อย
เพื่อแปลกแยกแตกต่าง
หรือเพื่อเป็นเนียนเนื้อเดียวกันกับมนุษยชาติ
.
อา...สนธยากาล ท่านมอบสิ่งใดให้เหล่าผู้แสวงหาหรือ
.
สิ่งที่ท่านมอบให้... เป็นบางอย่างในทุกสิ่ง
ทุกสิ่งในบางอย่าง
ทุกอย่างในทุกสิ่ง
หรือจริง ๆ แล้ว... สิ่งที่ท่านมอบให้ ...
คือความไม่มีอะไรเลย
.
~
.
๒. แห่งห้วงสนธยา
.
ผู้แสวงหาออกเดินทาง....
ค่อยก้าวย่างถามใจไขปัญหา
เสาะแสวงตัวตนในสนธยา
แหว่งโหว่ค้างคามาเนิ่นนาน
.
ดินแดนไกลกว้างแห่งอ้างว้าง
เคว้งคว้างว้าเหว่เร่ละหาน
หวังค้นพบคำตอบหว่างอนธการ
หวังเพาะหว่านต้นกล้าตราตัวตน
.
เพียงคนเดียวบนเส้นทาง
ถามพลางตอบพลางกลางหน
ไร้ใครเข้าขวางในเวียนวน
ไม่เปื้อนปนข้อกำหนดหรือกฎเกณฑ์
.
มีเศร้าเหงาทุกข์เป็นที่พึ่ง
ลึกซึ้งงันเงียบเสาะสิ่งเร้น
ซ่อนใดเราจักพบในลำเค็ญ
อันจะเป็นคัมภีร์ที่บูชา
.
~
.
๓. บทส่งท้าย
.
อา...สนธยากาล
ท่านมอบสิ่งใดให้เหล่าผู้แสวงหาหรือ
สิ่งที่ท่านมอบให้... คือบางอย่างในทุกสิ่ง
ทุกสิ่งในบางอย่าง
ทุกอย่างในทุกสิ่ง
หรือจริง ๆ แล้ว... สิ่งที่ท่านมอบให้คือ
ความว่างเปล่า ...
.
.
.
.
.

18.3.53

วินเซนท์ แวน ก็อกห์ - ร้านกาแฟริมถนน (10)

Cafe at Night by Vincent Van Gogh

.
ร้านกาแฟริมถนนพระอาทิตย์


จากตะวันตกสู่ตะวันออก...

หนีม่านหมอกหม่นมัวฤดูใบไม้ร่วง

ชาชินกลิ่นใบแห้งผุเก่าทับถม

ตามหาแสงตะวันร้อนแรงแห่งอาคเณย์

แผดเผา ทะลุทะลวงผิวผ่าวร้อน



ร้านกาแฟริมทางบนถนนพระอาทิตย์

หนึ่งแหล่งซึมซับรับรู้ สอดส่ายสายตา...

หามิตรจากความแปลกแยกแตกต่าง

เพียงเพื่อบทสนทนาอันมิเคยคุ้น

ทั้งหัวข้อหนักอึ้ง

และเบาหวิวกว่าขนนกในสายลมอ่อน



หลังการสนทนา...

ปีกในอกกระพือ

สาวเท้าก้าวเดินต่อไปเพื่อแสวงหา...

บางสิ่ง...มาเติมเต็มความว่างเปล่า


บางสิ่ง...มาแทนที่...บางอย่าง


บางอย่าง...ซึ่งสูญหายไปกับความเจริญ





...


2.3.53

ล่องไหลสายธารคำนึง












.....
.

นั่งมองดวงตะวันลับฟ้า ณ รอยต่อแห่งเวลา

หลังฝ่าพ้นความวุ่นวายระหว่างวัน

ขณะเฝ้ารอความอัศจรรย์ระหว่างคืน

ฉันรื้อฟื้นหลายช่วงเวลาคราเจรจากับคนบนภูเขา

.

การสนทนาปราศจากถ้อยคำเสี่ยงต่อความผิดพลาด

หากไม่เคยเป็นเช่นนั้น

เมื่อฉันสนทนากับเขาผู้มากับความเงียบ

*

เวลาเป็นของเราเท่าที่เป็นของคนอื่น

เช่นเดียวกับความสุข มีค่าเท่าที่ผู้ครอบครองสำนึกรู้

*

สุขทุกข์อยู่แค่ปลายนิ้วไขว่คว้า

ปัจจุบัน อนาคต ขึ้นอยู่เพียงการขยับมือ

เช่นการขยับปีกผีเสื้อ ...

ก่อเกิดคลื่นลมบนโลกเล็ก ๆ ของเรา

โลกจึงหมุนไป และ หมุนไป

~

ฉันเห็นโลกเล็ก ๆ ของฉัน ... หมุน

~

.

.

.

.

.