Home Photo

Home Photo
Happy New Year 2019

สวัสดีปีใหม่ค่ะ
กว่าจะมาสวัสดีได้ก็ผ่านไปถึง 15 วันแล้ว
เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
แต่เราก็ยังมีอีก 11 เดือนครึ่งที่เหลืออยู่ให้ได้ทำอะไร ๆอย่างที่ใจปรารถนา
ขอส่งความรู้สึกดี ๆ ส่งแรงกายและแรงใจ และความเบิกบานเป็นสุขถึงเพื่อนอ่านทุกคนค่ะ

ลงภาพวาดหมายเลข 5 ซึ่งเป็นภาพเล็กหรือภาพลองวาดในกระทู้ "บทกวีบนแคนวาส"แล้วนะคะ

จัสมิน
15 มกราคม 2562


9.12.54

ค่ำคืนที่บ้านขาว / Air

White Room at night, Jan's by Jan



บ้านขาวอ้างว้างหม่นเทาขึ้นทันทีที่คิดถึงแม่

ไม่มีอ้อมแขนโอบอุ้มกอมะลิซ้อนต้นเก่าอีกต่อไป

แรงกำลังใดๆไม่อาจไขว่คว้าทวงคืน

เป็นได้เพียงในฝันที่ไม่อาจกำหนดแม้ในวันโชคดี

หากเช่นเถาอ่อนพวงชมพูแสนอ่อนโยน

และกลิ่นหอมหวานดอกสายน้ำผึ้ง

รอยยิ้มของแม่ไม่หายไปไหน




ท่ามกลางวังวนระหว่างการใช้ชีวิตและการมีชีวิต

ปาฏิหารย์เล็กๆเกิดขึ้นบ้างท่ามกลางกิจวัตรจำเจ

จัดการสิ่งอยากทำและสิ่งต้องทำไม่ให้บีบรัด

ส่วนหนึ่งของการดูแลตัวเองให้ดีตามสัญญา

แม้บางครั้ง อดรู้สึกไม่ได้ว่า ช่วงเวลาที่ดำรงอยู่นี้ถูกแช่แข็ง




ลมเย็นมาถึงพร้อมข่าวคราวเจ็บไข้

ยาพ่น ความหนาวเยือก และผ้าพันคอที่เอื้อมไม่ถึง

"จะดูแลตัวเองให้ดีกว่านี้"

สายลมยืนยันกับช่อเล็บมือนาง




ถ้อยคำเปรียบแมลงตัวจ้อยซุกซ่อนอยู่ที่ไหนนะ

ดอกปีบร่วง กระจัดกระจาย ระทดระทวยบนผืนหญ้า

หรือหลบอยู่หลังกลีบแข็งดาหลาที่เชิดดอกสวยสดอย่างไม่ใส่ใจ

หรือแฝงอยู่กับเกสรชมพู่ที่ครวญคร่ำอำลาหน้ากระดาษ


แม้กลิ่นหอมสีขาวก็ไม่อาจนำชีวิตชีวาสู่ผู้ป่วยไข้

ค่ำคืนจึงไร้บทสนทนา

ค่ำคืนที่เงียบงัน


เพียงเสียงเพลงสายลม แอร์ ออน เดอะ จี สตริง ของ บาค

ล่องลอยไปในค่ำคืน



Johann Sebastien Bach, Air




*

28.11.54

ผู้สังเกตการณ์ The Observer




ความเศร้าอาจโอบกอดเธอไว้
แต่เธออย่าโอบกอดความเศร้า
ปลดปล่อยมันเสียเถิด
แล้วเธอจะรู้ว่า
ความเศร้าไม่เคยโอบกอดเธอเลย

*

สองแขนที่ได้คืน อาจผืนฟ้าคืออาณาจักร
สองปีกบินไปในฐานะผู้สังเกตการณ์
ความโล่งกว้างของท้องฟ้านั้นอ้างว้าง
หากเธออย่าโอบกอดความเดียวดาย
เพื่อจะได้รู้ว่า
ความเดียวดาย มิได้เสน่หา


กระนั้น อย่าโอบรัดเสรีภาพ
ไม่มีใครสามารถกักขังเสรีภาพไว้ในอ้อมแขน
ด้วยมันจะเปลี่ยนไป เป็นสิ่งตรงกันข้าม


ดูสิ ในช่วงเวลาฉุกละหุกแห่งวิบัติภัย
สิ่งใดที่ติดตัวโดยไม่ต้องพกพา
ล้วนแล้วแต่นามธรรมหรือมิใช่
นามธรรมใดหรือที่ติดตัวเธอมา
นามธรรมใดที่เหลืออยู่
และดำรง


ฉัน มองหน้ากระดาษขาวของสมุดปกดำนิ่งนาน
ลูบปกหนังนิ่มๆ ก่อนเขียนถ้อยความ
ในฐานะผู้สังเกตการณ์









*



21.11.54

จากมุมมองของสิ่งที่มี Of what we have

liveandinspire


จันทร์ดวงเศร้าที่เราเห็น
เป็นคนละดวงเดียวกันกับพระจันทร์ใหม่ของอาดัม
ด้วยมนุษยโลกได้รินเติมความโศกาอาดูร
ลงในความพิสุทธิ์แห่งจันทร์

*

1.

เธอผู้ซุนฟอนไฟ

ใครหรือกอดเก็บความเศร้าเอาไว้
ในเมื่อความสุขก่อนเก่าบดบังเสียหมดแล้ว
ความสุขทำให้เราลืมมันไป
เรามองและเห็นด้านตรงข้าม ด้วยสิ่งที่เรามี
โลกเรียกสิ่งนี้อย่างไร เป็นเรื่องของโลก
เรา
เรียกสิ่งเดียวกันนี้ว่าอย่างไร ย่อมเป็นเรื่องของเรา


2.

เธอผู้เหลาดินสอ

"ดูสิ นกกางเขนตัวเดิมยังคงนำสีขาวดำมาแตะแต้มเถาเฟื่องฟ้าดอกชมพู
รู้ไหม ถึงวันนี้มันทำความรู้จักกับนกเขาเล็กคู่นั้นแล้ว แม้ยังไม่สนิทสนม
ดูมันวางท่าทั้งที่ทำไม่รู้ไม่ชี้เข้าไปร่วมกลุ่ม
รอยยื้มเกิดขึ้นได้ง่ายอย่างนี้เอง


ม่านบาหลีที่ย้ายมาแขวนริมระเบียงตายหมดแล้ว
ใครๆบอกว่าอย่าให้มันยาวจนถึงดิน
ไม่อย่างนั้นมันจะเติบโตรวดเร็วจนยากจะกำจัด
ฉันเห็นกับตา ไม่น่าเชื่อว่าต้นไม้เลื้อยอ่อนโยนบอบบางจะโตมาเป็นเถาวัลย์ป่า
ครอบครองอาณาเขตกว้างขวางได้เพียงนั้น


หมู่เมฆอ้วนพีหายไปแล้ว ไม่ช้าน้ำเหนือก็จะหายไปด้วย
ลมเย็นๆแวะมาเยี่ยมเยียนบ้านขาว ฉันเฝ้าคอยฤดูหนาวอย่างจดจ่อ
อากาศแห้งเย็นทำให้สบายตัว อาการปวดหัวเพราะความชื้นจะหายไปเป็นปลิดทิ้ง
สักพัก เราจะรู้ว่ามีต้นไม้ใหญ่กี่ต้นที่ต้องตายหลังน้ำท่วม
ฉันหวังอย่างที่สุดว่าตะเบบูญ่าจะไม่เป็นไร"


3.

ดูนั่น ใครโอบกอดความสุขเก่าๆอยู่ในห้อง
และยื่นมือรองรับความสุขใหม่ๆที่คำถามจากเธอนำมาให้
ความเศร้าได้แต่เมียงมองอย่างผิดหวัง
บ่อยครั้ง เราแลกบางสิ่งเพื่อบางอย่าง
และบางครั้งเรายอมเสียบางอย่างไป
เพราะปรารถนาจะได้สัมผัสรายละเอียดความงดงามของโลก

จากมุมหนึ่งในบ้านหัวใจ เรามองออกไป
ด้วยสิ่งที่เรามี




*****


บทกวีสี่บรรทัดแรกรับแรงบันดาลจากงานแปลของเพื่อนเขียน "มนุษย์แปลกหน้า" หรือ มนุษย์ติสต์

Thanks Tist.