หลังประตูสีฟ้า เฟื่องฟ้าชูช่อชมพูสะพรั่ง
จากระเบียงบ้านยามค่ำ เธอเฝ้ามองหมู่หิ่งห้อยนับร้อยบินอยู่รอบต้นลำพูริมน้ำ
ลำพูต้นเดียวในอาณาบริเวณที่คาดไม่ถึง
ที่นี่เป็นดินแดนสุขสงบของหิ่งห้อย
ในสายตาคนเฝ้ามอง ทิงเกอร์เบลล์อาจโผบินอยู่ท่ามกลางแสงวิบวับที่เจิดจ้าในคืนมืด
นอกประตูสีฟ้าที่มีเฟื่องฟ้าสีชมพู
มีไม่กี่คนที่รู้ คนที่รู้ก็มีไม่กี่คนที่สนใจ
มีไม่กี่คนที่เชื่อว่าที่นี่มีหิ่งห้อย
นำแสงกระพริบระยิบระยับเหมือนแสงดาวฤกษ์มาที่ต้นลำพู
หลังประตูสีฟ้าบานนั้น
แต่นั่นไม่ใช่ประเด็นของผู้เฝ้ามอง มันไม่สำคัญเลย
วันหน้าเนิ่นนานหลังจากนี้ ภาพที่กำลังมองอยู่อาจเลือนราง
เช่นเดียวกับภาพใบหน้าของผู้คนในชีวิตตั้งแต่เกิดมาลืมตาดูโลก
เช่นรายละเอียดที่หายไปจากใบหน้าเหล่านั้น
เช่นการหายไปของบางเหตุการณ์ที่เคยคิดว่าสำคัญ
เช่นเรื่องราวในหนังสือบางเล่มที่ลืมเลือน
แท้จริง สิ่งที่ทำให้จดจำได้ก็คือบางความรู้สึกที่ประทับล้ำลึกสุดใจ
สะท้อนภาพผู้คน เหตุการณ์ เรื่องราว ถ้อยคำ ที่ตราตรึง
เวลาคิดถึงแม่ หัวใจก็พอง ความรักเดิม ๆ เต็มปรี่
ความพองฟูของหัวใจกลบกลืนความโหวงเหวงในอกของลูกไม่มีแม่ในวันนี้
แต่ยังมีบางวันที่หลุดปากพึมพัมออกมาว่า ความคิดถึงนี่มันฆ่าคนได้
นี่ละความจริง
ความจริง นิ่งสงบอยู่ในตัวของมันเอง
ไม่มีท่าทีใด ๆ ไม่มีบทพิสูจน์
ผู้ครอบครองต่างหากที่ส่งเสียง
บางคนตะโกน บางคนพูด บางคนเขียน
ความจริงไม่ต่อว่า ไม่ห้าม ไม่ยุยง
เช่นเดียวกับผู้ให้ความเคารพต่อความจริง
ต่อความรู้สึกที่เกิดขี้นเมื่อเฝ้ามองฝูงหิ่งห้อย
ส่งแสงวิบวับอยู่รอบ ๆ ลำพูต้นนั้น
ด้วยความเงียบ
หลังประตูสีฟ้าที่มีเฟื่องฟ้าสีชมพู
*
ทิงเกอร์ เบลล์ เป็นตัวละครใน บทละคร ปีเตอร์แพน เขียนโดย เจ.เอ็ม.แบร์รี่ ในปีค.ศ.1904
บทพูดที่จดจำได้คือ "คิดถึงสิ่งดี ๆ ซี แล้วเธอจะบินได้"
การนิ่งมองหิ่งห้อย ไม่ได้ทำให้บินได้
กระนั้น ความคิดในระหว่างนั้น ก็โผบินไปด้วยความเร็วที่เร็วกว่าการเดินทางของแสง
ความนิ่งสงบให้อิสรภาพต่อความคิด
เสมอ
*
