Home Photo

Home Photo
Happy New Year 2019

สวัสดีปีใหม่ค่ะ
กว่าจะมาสวัสดีได้ก็ผ่านไปถึง 15 วันแล้ว
เวลาผ่านไปรวดเร็วเหลือเกิน
แต่เราก็ยังมีอีก 11 เดือนครึ่งที่เหลืออยู่ให้ได้ทำอะไร ๆอย่างที่ใจปรารถนา
ขอส่งความรู้สึกดี ๆ ส่งแรงกายและแรงใจ และความเบิกบานเป็นสุขถึงเพื่อนอ่านทุกคนค่ะ

ลงภาพวาดหมายเลข 5 ซึ่งเป็นภาพเล็กหรือภาพลองวาดในกระทู้ "บทกวีบนแคนวาส"แล้วนะคะ

จัสมิน
15 มกราคม 2562


21.7.53

รวงรัง The Nest




















ในความหม่นมัวของแสงวัน ท่ามความสว่างของแสงคืน ใครหรืออยู่เคียงข้าง ?
ใครคนนั้นจะเป็นใครก็ตาม ย่อมมิใช่เพียงคนพเนจรเซซังพลัดมา
หากเป็นผู้เลือกและถูกเลือก

ภาพอดีตแจ่มชัด หายลับไปในความฝันเก่า ๆ
อนาคตเล่า ... ลางเลือน

“จับวันนี้ไว้ให้มั่น และใช้มันให้คุ้มค่า” ถ้อยคำในหนังสือเล่มหนึ่งกระซิบบอก
เขาจะสร้างรวงรังและสวนฝันขึ้นมาใหม่ด้วยแรงพลังที่เหลืออยู่
เขาเชื่อเช่นนั้น


1. ตริตรอง

บางครา ฝนไม่โปรยสาย แต่เทลงมาเหมือนฟ้ารั่ว
บ่อยครั้งเกินไปในหนึ่งชีวิต
แสงแดดไม่ลูบไล้ หากแผดเผาจนแสบร้อน
จากความอัศจรรย์ใจเหลือเชื่อ แปรเปลี่ยน สู่ความไม่อยากเชื่อ !
สิ่งที่ผ่านเข้ามา เหวี่ยงเราจากสุดขอบหนึ่งไปยังอีกสุดขอบหนึ่ง
ดุจนั่งอยู่บนชิงช้าสูงลิ่วของนักกายกรรม ณ โรงละครสัตว์แห่งการดำรงอยู่
เบื้องล่างปราศจากสิ่งรองรับ
เตรียมพร้อมหรือยังความกล้า ?
พร้อมกระโดดข้ามหุบเหวแห่งความสับสนแห่งยุคสมัยของเราแล้วหรือยัง ?

เราจะกระโดดถึงฝั่งนั่นไหม ?
หรือจะร่วงลงสู่ห้วงลึกของความพลาดหวัง

ศรัทธาของเราอยู่ที่ไหน ?


2. มองยุคสมัย


การต่อสู้ไม่เคยสิ้นสุด
การต่อสู่ในสมรภูมิ เปลี่ยนเป็นการรบแบบกองโจร
กระทั่งการฆ่าหมู่โดยใช้คนติดอาวุธ สังเวยชีพเพื่อแลกเนื้อที่ในสวรรค์
ท่วงท่าของเหล่าอัศวินแปรเปลี่ยนไปสิ้นเชิง
ชายคนหนึ่งเดินก้มหน้างุดเข้าสู่ห้างสรรพสินค้าโลก
ตูม ! ผู้คนล้มฟุบบาดเจ็บ ล้มตาย
ลีลาผงาดบนหลังม้าของผองอัศวิน จารึกอยู่ในประวัติศาตร์ ... เนิ่นนาน
กลายเป็นเทพนิยายคลาสสิคบนแผ่นฟีล์ม
ความจริงในศตวรรษก่อนเก่า ... ก็แค่ฝันไป
ลีลาอัศวินแห่งยุคสมัย บัดนี้คือท่าทีโจรซ่อนเร้น
สงครามอันเป็นที่จดจำ
สมรภูมิโชกเลือดบนแผ่นดิน
กลายเป็นโต๊ะประชุมเปื้อนน้ำลาย
การต่อสู้เพื่อมาตุภูมิ กลายเป็นการต่อสู้ทำสงครามเศรษฐกิจ
ชายหนุ่มและหญิงสาวแห่งยุคสมัย ว่ายเวียนอยู่ในมหรรณพแห่งความสับสน
ใครเล่าจักกอบกู้ ?
.

3. เส้นทางที่ทอดยาว

เส้นทางทอดยาวไกล
ถนนเลี้ยวลดคดเคี้ยว ดิ่งชันแล้วลาดลง จนไม่เห็นทางข้างหน้า
กระนั้นเรา หนุ่มสาวแห่งยุคสมัย ต่างก้าวเดินต่อไป ... แม้เหนื่อยหนัก
ในมือถือไม้เท้าประคองตัว
ยุคสมัยโทรมทรุด
ศิลปะโทรมทรุด
ระบบนายทุนดำเนินกลยุทธชาญฉลาด
กลืนกินหลากสิ่งดีงาม
ผู้บริโภค ว่ายแหวกอยู่ในมหาชเลแห่งการมอมเมา ทั้งโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว
คนเพียงกระหยิบมือหันหน้าสู้ ปะทะกระแสบ่าทะลักล้นรุนแรง
ล้มลงระเนระนาดเหมือนต้นไม้ในพายุ
เช่นนี้แล้ว วันพรุ่งจักเป็นเช่นใด
.
4. รวงรังของเขา

บ้านหลังนั้น มิได้อยู่บนผืนดินแดงเช่นหลังเก่า
หากปลูกสร้างบนผืนดินสีน้ำตาลเข้มแห่งแดนเหนือ
ผักในสวน ไม้ดอก ไม้ใบดูงามดี
แปลงดอกดาวกระจายข้างทางทอดยาวสู่ตัวบ้าน
เบ่งบานเปล่งประกายเหลืองส้มอยู่ใต้แดดอุ่น
เอนโอนไหวไหวล้อสายลมอ่อนโยน
ทานตะวันกับเฟื่องฟ้าริมรั้ว สนทนากันมิรู้จบ
บัวสายสีชมพูสดแช่น้ำชุ่มสบายในบึงใหญ่
นกน้ำกระโดดไปมาบนใบบัว จับตามองหาปลาเพื่อท้องอิ่ม

ในบ้านน้อยนั้น ... ควันสีขาวจางจากพวยกาอ้อยอิ่งอยู่ในอากาศ
สิ่งจับต้องไม่ได้สองสิ่ง ดูคล้ายจับต้องได้เพราะกันและกัน
ไอน้ำ กับ อากาศ
ท่ามความร้อนหนาวแห่งฤดูกาล
เขาคว้าปากกาขึ้นเขียนบทกวีบทใหม่บนกระดาษ
เขียนความขมหวานวันวาน
เขียนความหวังของวันพรุ่ง

ก่อนหน้านี้ ณ ที่แห่งหนึ่งบนโลกใบใหญ่
ทั้งโดยรู้ตัวและไม่รู้ตัว ใครอีกคนเฝ้ารอเวลา
วันที่สองคนเดินทางมาพบกัน
ตระหนักว่า เมื่อวันนั้นมาถึง จะไม่มีสิ่งใดเข้าขัดขวางหรือหยุดได้
วันนี้จึงมีเธออยู่ใกล้ ๆ ชีวิตไม่แล้งไร้เช่นวันก่อน
อุดมสมบูรณ์ รุ่มรวยทั้งทุกข์สุข
และเหลือเฟือ ... เมี่อเพื่อนรักสักคนแวะมาเยี่ยมเยียน


.


.


.
. *แด่หนุ่มสาวแห่งยุคสมัยทุกคน
ผู้เฝ้าตริตรอง มองยุคสมัยอยู่บนเส้นทางยาวไกล
ผู้ไม่หยุดแสวงหา
เพื่อค้นพบรวงรังแท้จริง.*
.
.
.
.
.

10 ความคิดเห็น:

  1. หนุ่มสาวแห่งยุคสมัย
    เบิกตาท้าทายความอับจนแห่งชีวิต
    ก่อนจะรู้สึกตัวอีกครั้ง
    เท้าข้างหนึ่ง
    กำลังหย่อนลงหุบเหวแห่งความเป็นจริง

    ตอบกลับลบ
  2. ขอบคุณและดีใจที่ติสต์มาเยี่ยมเยือนและร่วมเขียน
    ..
    ไปอ่านงานสองชิ้นใหม่แล้วนะคะ
    แล้วจะกลับไปเขียน
    เขียนร่วมหรือคอมเมนท์ ยังไม่รู้
    แต่สะดุดใจกับชิ้นล่าสุดนะคะ
    ชอบค่ะ ^^

    ตอบกลับลบ
  3. มนุษย์
    วิวัฒนาการจากลิง
    ตอนไหน?
    หรือเมื่อหางหดสั้น หรือเมื่อยืดตัวขึ้นเดินได้
    แล้วมนุษย์
    วิวัฒนาการจากมนุษย์
    เมื่อไร?
    ฉัน...ยังเป็นมนุษย์อยู่..
    ใช่ไหม?

    เสียงนั่น.!!.
    เสียง กา ดังจากตรงไหน?

    ไอน้ำ อากาศ
    รวงรังอบอุ่นเสมอ
    เมื่อสองสิ่งนี้ยังสัมผัสกันได้
    ฉันคงยังเป็นมนุษย์ ยังคงเป็นมนุษย์ ใช่ไหม
    ก็ฉันยังยังสัมผัสได้ ฉันยังสัมผัสบางสิ่งได้
    ฉันยังไม่ไร้ซึ่ง ปาก กา

    จันทร์ตะวัน

    ตอบกลับลบ
  4. ^^ เจ๋ง .. ปรบมือ ...

    พี่วิวัฒนาการจากลิงแล้วหรือยังคะจันทร์ ^^


    ~

    ตอบกลับลบ
  5. เมื่อไหร่จะได้คำตอบที่ถามไว้ข้างบน..

    แวะมาอ่านที่จันทร์เขียนด้วยค่ะ ^^


    ~

    ตอบกลับลบ
  6. อยู่ที่เอาอะไรเป็นเกณฑ์ค่ะ

    :)

    ถ้าเอาความไม่มีกฏเกณฑ์มาเป็นเกณฑ์
    เราคงเป็นได้ทุกสิ่งเนอะคะ

    บางวันฉันเป็นลิง
    บางงวันฉันเป็นนก
    บางวันเป็นจิ้งจก
    บางวันเป็นลูกหมา

    เพียงแต่ยังเป็นฉัน
    เพียงแต่ผันเวลา
    แค่เพียงชั่วพริบตา
    กลับมายังความจริง

    จันทร์ตะวัน

    ตอบกลับลบ
  7. ฮ่าๆ ชอบใจจันทร์ ...
    สิ่งสำคัญอยู่ที่ว่า เรารู้ว่าเราเป็นอะไรในเวลา
    ^^

    เอาอะไรเป็นเกณฑ์

    ขำยัยจันทร์

    "เอาเราเป็นเกณฑ์ " ^^



    ...

    ตอบกลับลบ
  8. บทนี้หนักเนอะคะจัส หนักสำหรับชุดตะเบบูญ่า
    ศศิอยากอ่านบทกวีชุดนี้อีก มีที่เขียนไว้แล้วมั้ยนะ
    อยากอ่าน
    รู้ว่าจัสเขียนงานแล้วรู้สึกดี
    ก็อยากให้จัสรู้สึกดีบ่อยๆ

    อิ
    ^^
    ว่าจะเขียนอะไรในบ้านตัวเองซะหน่อย
    จะเขียนออกมั้ยยังไม่รู้
    ฮ่าๆๆ
    เรื่องของเรื่องจะเอาโคมไฟมะลิซ้อนไปน่ะ **

    ตอบกลับลบ
  9. ใช่ค่ะ บทกวีบทนี้แรงสำหรับ ตะเบบูญ่า
    แต่ที่มา มาจากที่เดียวกัน เลยอยู่ด้วยกัน
    บทกวีในหมาวนี้ยังมีอีกหลายบท
    แต่ทุกบทที่เอามา ปรับใหม่ทั้งหมดค่ะ

    แล้วก็ใช่อีก ที่ไม่ทำอะไรหลายๆอย่างได้ แต่ไม่เขียนไม่ได้
    เขียนแล้วมีความสุขค่ะ
    แล้วจะนำมาลงตามช่วงเวลาที่เหมาะสมนะคะ

    ตอบกลับลบ
  10. อ๋อ อยู่ในเรื่องเดียวกัน

    ก้อจริง เรื่องแต่ละเรื่องต้องมีหนักเบาเนอะจัส

    รู้ค่ะ จัสต้องเขียน เขียนจริง

    เฮ้อ..

    ทำมายเนอะ TT

    ตอบกลับลบ