Home Photo

Home Photo
ร่มเงาที่เฝ้าห่มดิน / Blanket Earth

บอกเล่า

อากาศร้อนระอุในเดือนเมษา
ดีใจทุกทีที่เห็นผืนดินมีร่มเงาจากร่มต้นไม้ที่ใคร ๆ ปลูกไว้
คนขอบคุณแผ่นดินด้วยการปลูกต้นไม้ กางร่มและห่มผืนดินเอาไว้
คนยังได้หลบแดดแรงแผดเผาใต้
ร่มเงา
กำบางเมล็ดพันธุ์ไว้ในมือ แล้วโรยลงบนแปลงที่มีดินนุ่มฟูที่ตระเตรียม
รดน้ำให้ชุ่ม บังแดดเงา ไม่กี่วันก็กลายเป็นต้นไม้ต้นเล็กๆ

จัสมิน
26/4/2017


25.6.60

ดอกไม้ ความมืด ลมฝน และตัวมันเอง



ไม่ใช่พายุฝนหรือคืนที่มืดมิดหรอกที่ทำให้สีและกลิ่นหอมของดอกไม้หายไป
แต่ด้วยวาระของตัวเอง



Home Photo
มะลิซ้อนยามดึก / Rose Jasmine, late night



มืดดำยามค่ำคืน
ฤๅกลบกลืนดอกไม้ขาว
ผันผ่านม่านเดือนดาว
รอยประทับรับอรุณ



มะลิซ้อนในสายลมแรง / Rose Jasmine in the storm


ลมแรงแห่งฤดู
ฝนเกรี้ยวกรูพายุหมุน
หอบกลิ่นหอมละมุน
หากดอกไม้ไม่หมดหอม

 
ผกา วาระสิ้น
เลือนสีกลิ่นเมื่อยินยอม
หอมเอ๋ยมิเคยออม
จักละโรยโดยตนเอง 


 

มะลิซ้อน เช้าหลังฝน Rose Jasmine in the morning light


ฝนตกหนักตลอดคืน
แต่ยามเช้าก็สวยเกินกว่าจะกลับเข้าไปข้างใน..



ดอกไม้ไม่ยอมให้ความมืดและพายุฝนกลืนกินสีและกลิ่นหอมของมัน
ดอกไม้จะโรยราก็ด้วยวาระของตัวมันเอง

อุปสรรคใดๆไม่สามารถเปลี่ยน ทำร้ายหรือทำลายเราได้
นอกจากเรายินยอม

อย่ายอมให้ 'เรา' เป็นอุปสรรคที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของตัวเราเอง


จัสมิน
25/6/2017




*





12.6.60

กุหลาบและบางถ้อยคำจาก"กฏแห่งแรงดึงดูด"


กุหลาบฝรั่งเศส หอมเหมือนน้ำหอม นาเฮม่า (นาเฮม)



ถ้าคุณต่อต้านสงคราม จงสนับสนุนสันติภาพ

ถ้าคุณต่อต้านความหิวโหย จงสนับสนุนให้ชีวิตผู้คนอุดมสมบูรณ์



คุณพูดว่า คุณต้องรู้ข่าวสาร

แต่อย่าให้มันท่วมท้น


อย่าพุ่งประเด็นไปในสิ่งที่คุณไม่ต้องการ

แต่จงพุ่งประเด็นไปในสิ่งที่คุณต้องการ

เพราะเมื่อคุณให้ความสำคัญกับสิ่งหนึ่ง..

..เท่ากับคุณเพิ่มพลังให้กับมัน


เมื่อเสียงภายในลึกซึ้งขึ้น

จนชัดเจนกว่าเสียงจากภายนอก

คุณก็ควบคุมชีวิตได้แล้ว



คุณไม่ได้เกิดมาเพื่อสร้างโลกแบบที่คุณอยากให้เป็น

คุณเกิดมาเพื่อสร้างโลกรอบตัวอย่างที่คุณเลือกเอง

ขณะที่ปล่อยให้โลกที่คนอื่นเลือก..

..ดำรงอยู่ต่อไป




(จากกฎแห่งแรงดึงดูด: ความลับ)




*








30.5.60

บ้านไม้หลังน้อยในนิยาย (ของฝากแทนคำขอบคุณผู้มาเยือน แทนความคิดถึงบ้าน)








บ้านไม้หลังน้อยสีเขียวโศกเตือนให้นึกถึงบ้านเก่าของเขา การเวกเลื้อยขึ้นไปเกาะบนระแนงไม้เหนือระเบียง ลานกว้างหน้าบ้านปูด้วยกระเบื้องดินเผา ภายใน มีห้องนั่งเล่นค่อนข้างกว้าง เก้าอี้ไม้สักยาวแบบเก่าวางชิดผนังด้านที่ตรงกับประตู เก้าอี้เดี่ยวสองตัวตั้งล้อมโต๊ะแคบและยาว


สุดห้องทางด้านขวามีตู้ไม้แบบโบราณ เธอจำได้ว่าเป็นตู้เก็บของกระจุกกระจิกของคุณป้า ภาพพ่อแม่ของเขาวางอยู่บนหลังตู้ ข้างหน้าภาพที่เก่าจนเหลืองมีโถแก้วเล็ก ๆ ลอยดอกกุหลาบไทย ดอกไม้โปรดของคุณป้า เธอลูบกระจกภาพนั้นเบา ๆ ความรักความคิดถึงเอ่อล้น
 เพียงในใจ เธอขอโทษคุณลุงคุณป้าที่จากไปโดยไม่ได้ร่ำลา


รางวัลเกียรติยศผลงานของเขาตั้งอยู่ใกล้ ๆ ไม่มีตู้โชว์รางวัลใด ๆ ในตึกใหญ่ รางวัลทุกชิ้นถูกนำมาจัดวางไว้ที่นี่ ในเรือนน้อยหลังนี้ 
 อีกด้านหนึ่งของห้อง มีโต๊ะทำงานเก่าเช็ดถูไว้สะอาดเป็นเงา บนโต๊ะมีเครื่องพิมพ์ดีดที่เธอจําได้ว่าเป็นของคุณลุง
บนเก้าอี้นั่งตัวยาว ผ้าคลุมไหล่ไหมพรมสีฟ้าอ่อนของคุณป้าพาดวางอยู่บนพนักพิง รอยริ้วกาลเวลากัดกร่อนจนเนื้อบาง เธอน้ำตาซึม
เมื่อเปิดประตูด้านหลังออกไป มีทางเดินยาวเชื่อมกับด้านข้างของตึกใหญ่ ข้างทางเดินไปยังประตูนี้มีห้องนอนที่จัดไว้เป็นแบบเก่า 
 เตียงใหญ่คลุมผ้าไว้เรียบร้อย สะอาดสะอ้านพร้อมให้เจ้าของมานั่งเล่นนอนเล่นอย่างที่เขาบอก มีตู้เสื้อผ้าตั้งชิดผนังด้านหนึ่ง คันฉ่องบานใหญ่ลายเถากุหลาบเลื้อยตั้งอยู่บนโต๊ะโบราณสูงเท่าเอว มีลิ้นชักสามชั้น ห้องน้ำที่อยู่ในห้องนอนเป็นห้องเดียวที่ทันสมัย แต่ก็เรียบจนไม่รู้สึกขัดแย้งกับตัวบ้าน

เธอมองไปรอบ ๆ อย่างพึงพอใจ

คำพูดของเขาแทรกความเงียบเข้ามา   

คงสงสัยว่าปลูกเรือนหลังเล็กไว้ทำไม เอาไว้เปรียบเทียบกับตึกใหญ่ หรือเอาไว้เตือนใจว่ามาจากไหน ถ้าคิดอย่างนั้นก็ขอบอกว่าไม่ใช่ 
 บ้านหลังนี้เกิดจากความทรงจำที่ทำให้อุ่นใจ เวลาเหนื่อยมากๆ ผมจะมาพักผ่อน อ่านหนังสือ ฟังเพลง บางคืนก็นอนที่นี่ 
 แปลกไหม...คนเราต่อสู้เพื่อให้ได้อย่างที่ฝัน ต้องการความสำเร็จ เงิน ชื่อเสียง ความรัก อยากให้ผู้คนยอมรับ ผมมีความสุขกับทุกสิ่งที่ได้มา ได้มามากกว่าที่คาดไว้ แต่สิ่งเหล่านั้น... ก็นำอีกหลายสิ่งเข้ามาด้วย   ได้มามาก...ก็ต้องแลกด้วยหลายอย่าง คงพอเดาออก.. ว่าต้องสูญเสียอะไรไปบ้าง 
เธอมองเขาอย่างอ่อนโยน “...ไม่ใช่ตัวตนหรอก”
 "เวลาเหนื่อยใจ ถูกทำร้าย ทำลายมาจากไหน ผมจะมาเรือนหลังนี้ หลอกตัวเองไปวัน ๆ นึกถึงโลกอบอุ่นใบเก่า ตักแม่ที่เคยหนุน คิดถึงชีวิตเรียบง่าย คิดถึงความสุข ความอบอุ่นที่เคยมี ผมถึงสร้างเรือนหลังนี้ขึ้นมา

เธอถอนใจ เชื่อว่า...เขาต้องสูญเสียอะไร ๆ ไปมาก "เราได้จากสิ่งที่เราสูญเสียเสมอ"